ముద్రణకు అనుకూలంగా, భాషను కొంత సరళీకరించి, భావాన్ని యథాతథంగా ఉంచి ఇలా ఇవ్వవచ్చు:

0001. విశ్వం (विश्वम्)

అర్థం:

చరాచర జగత్తంతటా వ్యాపించి ఉన్నవాడు; సమస్త విశ్వరూపుడైన పరమాత్మ.

శార్దూలవిక్రీడితము

విశ్వమ్మున్ మదిభావ దీర్ఘ సమం విద్దెల్లె విశ్వాసమున్

విశ్వమ్మున్ జయవాంఛ లక్ష్యముగనున్ విద్యార్థి ధైర్యమ్ముగన్

విశ్వమ్మున్ కళవైన తీయమగుటన్ విశ్వాస సాహిత్యమున్

విశ్వమ్మున్ సహనమ్ము జూప కళగన్ విష్ణూ సహాయమ్ముగన్ ॥

పద్య వ్యాఖ్యానం

“విశ్వం” అనే నామం పరమాత్మ యొక్క సర్వవ్యాపకత్వాన్ని సూచిస్తుంది. చరాచర సృష్టి అంతటిలోనూ వ్యాపించి ఉన్న తత్త్వమే విష్ణుస్వరూపం. మన హృదయంలో కలిగే శుభభావనల మూలం కూడా ఆ విశ్వచైతన్యమే. ఆ చైతన్యాన్ని గ్రహించినప్పుడు నిజమైన విశ్వాసం, భక్తి, ఆత్మనిబ్బరం కలుగుతాయి.విజయాన్ని ఆకాంక్షించే ప్రతి విద్యార్థి విశ్వదృష్టిని అలవరచుకోవాలి. విశ్వంలో తన స్థానాన్ని, తన బాధ్యతను, తన లక్ష్యాన్ని గ్రహించినవారికి ధైర్యం, స్థైర్యం, ఆత్మవిశ్వాసం సహజంగా లభిస్తాయి.విశ్వాన్ని దర్శించడం, దాని వెనుకనున్న పరమసత్యాన్ని అనుభవించడం ఒక మహత్తర కళ. ఆ అనుభూతి సాహిత్యం, జ్ఞానం, భక్తి రూపాలలో వ్యక్తమై జీవితానికి మాధుర్యాన్ని ప్రసాదిస్తుంది.విశ్వతత్త్వాన్ని అవగాహన చేసుకోవడానికి సహనం, పరిశీలన, వినయం అవసరం. ఈ గుణాలు పెంపొందినప్పుడు మనిషి విశ్వసత్యాన్ని గ్రహించగలడు. అటువంటి సహనశీలత, జ్ఞానదృష్టి, ఆత్మానుభూతి విష్ణు అనుగ్రహం ద్వారానే సిద్ధిస్తాయి.

0002. విష్ణుః (विष्णुः)

అర్థం:

సర్వవ్యాపకుడు; సమస్త జగత్తులో వ్యాపించి, సృష్టిని ధారయించి పోషించువాడు.

శార్దూలవిక్రీడితము

విష్ణుమయమ్ము లోకమగు విశ్వసహాయము నెంచశక్తిగన్

విష్ణుమహత్యమే పలుకు విశ్మయ జీవిత సేవధర్మమున్

విష్ణుకళా స్వభావమది విద్దెల రీతిన యీతనిచ్చెగతిన్

విష్ణు నవాభ్యుదాత్రి మది వీనుల బట్టియు రక్షనేయగున్ ॥

పద్య వ్యాఖ్యానం

“విష్ణుః” అనే నామం సర్వవ్యాపకత్వాన్ని సూచిస్తుంది. ఈ జగత్తంతా విష్ణుమయమే. సృష్టిలోని ప్రతి జీవిలో, ప్రతి వస్తువులో, ప్రతి చలనంలో ఆయన చైతన్యమే అంతర్లీనంగా వెలుగుతోంది. జగత్తును ధారయించి, పోషించి, నడిపించే శక్తి విష్ణుస్వరూపమే.

విష్ణుమహిమే జీవితం యొక్క నిజమైన విశ్మయం. జీవుడు నిర్వర్తించే సేవ, ధర్మం, కర్తవ్యం అన్నీ పరమాత్మ సంకల్పానుసారమే ఫలిస్తాయి. అందువల్ల ధర్మాచరణలో విష్ణుతత్త్వం అంతర్భూతమై ఉంటుంది.

“విష్ణుకళ” అనగా సృష్టి, స్థితి, లయాది కార్యాలను నిర్వహించే దివ్యశక్తి. ఆ శక్తి విద్య, జ్ఞానం, సద్బుద్ధి రూపాలలో వ్యక్తమై జీవులకు సరియైన మార్గాన్ని చూపుతుంది. భక్తితో, శ్రద్ధతో ఆయనను ఆశ్రయించిన వారికి ఆయనే పరమగతిని ప్రసాదిస్తాడు.

“నవాభ్యుదాత్రి” అనే భావం సమస్త శ్రేయస్సును, అభ్యుదయాన్ని ప్రసాదించువాడనే అర్థాన్ని సూచిస్తుంది. భౌతిక, ఆధ్యాత్మిక, నైతిక, జ్ఞాన సంబంధమైన అభివృద్ధికి మూలకారణం విష్ణుకృపయే. వినయపూర్వకంగా ఆయనను స్మరించి శరణు పొందిన భక్తులను విష్ణువు ఎల్లప్పుడూ రక్షించి, సన్మార్గంలో నడిపిస్తాడు.

0004. భూతభవ్యభవత్ప్రభుః (भूतभव्यभवत्प्रभुः)

అర్థం:

భూతం (గతం), భవత్ (వర్తమానం), భవ్యం (భవిష్యత్తు) అనే త్రికాలములకు ప్రభువు. కాలస్వరూపుడై, కాలాతీతుడై, సమస్తాన్ని నియంత్రించువాడు.

పద్యము

భూత భవిష్యతా భుక్తి వార్తల్ గనున్

చేతనావస్థగా చిత్త మార్గమ్ముగన్

భూతలమ్మున్ స్థితీ భోజ్య మానమ్ముగన్

దాత విద్యా ప్రధాతా మదీ శక్తిగన్ ॥

పద్య వ్యాఖ్యానం

“భూతభవ్యభవత్ప్రభుః” అనే నామం శ్రీమహావిష్ణువు యొక్క త్రికాలాధిపత్యాన్ని ప్రతిపాదిస్తుంది. భూతకాలం, వర్తమానకాలం, భవిష్యత్ కాలం అన్నీ ఆయన సంకల్పానుసారమే నడుస్తాయి. కాలచక్రానికి ప్రభువుగా, సృష్టి నిర్వహణకు ఆధారభూతుడిగా ఆయన నిలుస్తాడు.

“ గతానుభవాలు, భవిష్యత్ ఫలితాలు, జీవుడు అనుభవించే సుఖదుఃఖాలు అన్నీ పరమాత్మ నియమించిన ధర్మసూత్రంలో భాగాలని సూచించబడింది. కాలగమనంలో జరిగే ప్రతి సంఘటన జీవునికి ఒక బోధగా నిలుస్తుంది. సమస్త జీవరాశులలో వ్యక్తమయ్యే చైతన్యం విష్ణుస్వరూపమేనని తెలియజేస్తుంది. అదే చైతన్యం మనస్సుకు మార్గదర్శకమై సత్యాన్ని, ధర్మాన్ని, వివేకాన్ని ప్రసాదిస్తుంది. భూమిపై జీవుల స్థితి, జీవనాధారమైన ఆహారం, అనుభవించబడే సుఖసౌఖ్యాలు అన్నీ విష్ణు అనుగ్రహప్రసాదాలేనని వివరిస్తుంది. జగత్తు యొక్క స్థితి, పోషణ, పరిపాలన ఆయన ఆధీనంలోనే కొనసాగుతున్నాయి. జ్ఞానం, విద్య, ప్రజ్ఞ, శక్తి, సామర్థ్యం వంటి సకల సంపదలకు మూలకారణం శ్రీమహావిష్ణువేనని తెలియజేస్తుంది. జీవుని వికాసానికి అవసరమైన ఆధ్యాత్మిక, మానసిక, నైతిక బలాలను ప్రసాదించువాడు ఆయనే.

0005. భూతకృత్ (भूतकृत्)

అర్థం:

సకల భూతాలను సృష్టించినవాడు. సమస్త జీవరాశులకు మూలకారణుడై, సృష్టి శక్తికి ఆధారభూతుడైన పరమాత్మ.

పద్యము

భూతకృత్ లోకమై భూ సహాయమ్ముగన్

శ్వేతకృత్ విశ్వమై శీఘ్ర దేహమ్ముగన్

ధాతకృత్ సర్వమై దాన గుణమ్ముగన్

ఖ్యాతికృత్ హృద్యమై కాలమౌనమ్ముగన్ ॥

పద్య వ్యాఖ్యానం

“భూతకృత్” అనే నామం సకల భూతాలను సృష్టించిన పరమాత్మ స్వరూపాన్ని సూచిస్తుంది. ఆయన సృష్టించిన ఈ జగత్తే ఆయన మహిమకు ప్రత్యక్ష రూపంగా నిలుస్తుంది. “లోకమై భూ సహాయమ్ముగన్” అనే భావంలో, ఈ లోకమే ఆయన సృష్టి శక్తికి ఆధారంగా, భూమికి సహాయకారిగా నిలిచే విశ్వవ్యవస్థగా దర్శించబడుతుంది. సమస్త జీవనానికి ఆధారమైన భూమి కూడా ఆయన సంకల్పంలో భాగమే. సృష్టిలోని పరమ శుద్ధతను సూచిస్తుంది. “శ్వేత” అనగా నిర్మలత, పవిత్రత. ఆ పవిత్రతే విశ్వరూపంగా విస్తరించి, సర్వత్ర వ్యాపించిన శీఘ్రగతి శక్తిగా ఆయన దేహస్వరూపాన్ని సూచిస్తుంది. ఆయన సన్నిధి కాలాతీతంగా, సర్వవ్యాపకంగా ఉంటుంది. సృష్టిని నిలిపి పోషించే తత్వాన్ని తెలియజేస్తుంది. ఆయన సర్వమై వ్యాపించి, ప్రతి జీవిలో దాతృత్వ గుణాన్ని ప్రేరేపిస్తాడు. సృష్టి నిర్వహణలో దానం, పోషణ, కరుణ అనే గుణాలు ఆయన స్వరూప లక్షణాలుగా వ్యక్తమవుతాయి. కీర్తిని ప్రసాదించేవాడిగా, హృదయానికి హితమైన దివ్యస్వరూపంగా వివరిస్తుంది. కాలం కూడా ఆయనలోనే లయమై, మౌనరూప తత్త్వంగా నిలుస్తుంది. కాలాతీతమైన ఆ పరమసత్యం హృదయానుభూతిగా అనుభవించబడుతుంది.

0007. భావః (भावः)

అర్థం:

సమతాభావం కలిగినవాడు. సమత్వదృష్టితో సర్వభూతాలను సమానంగా దర్శించువాడు. ప్రేమ, కరుణ, శాంతి, అనురాగ స్వరూపుడైన పరమాత్మ.

తేటగీతి

భావ తొలకరి జల్లులో భయము మారు

సేవ చిగురు కొత్తగా సిద్ధి చేరు

భావ సత్య ధర్మములన్ని బంధ తలపు

దేవ గురువచనము దివ్య దీక్ష సుఖము ॥

పద్య వ్యాఖ్యానం.

“ విష్ణుకృపను తొలకరి వర్షంతో పోలుస్తుంది. ఎండిన భూమిని చల్లబరచినట్లే, దైవానుగ్రహం భక్తుని హృదయంలోని భయాలను, ఆందోళనలను తొలగించి ధైర్యాన్ని నింపుతుంది. సమతాభావం కలిగిన మనస్సులో భయం నిలవదు. భక్తితో చేసే సేవ కొత్త చిగురులా వికసించి ఆధ్యాత్మిక పురోగతికి దారి తీస్తుందని సూచిస్తుంది. నిస్వార్థ సేవ మనస్సును పవిత్రపరచి, జీవితానికి పరమార్థాన్ని ప్రసాదిస్తుంది. సేవాభావమే సిద్ధికి పునాది. సమతాభావం ద్వారా సత్యం, ధర్మం, ప్రేమ, బాంధవ్యము వంటి విలువలు వికసిస్తాయని తెలియజేస్తుంది. జీవుల మధ్య ఉన్న అనుబంధాలను గౌరవించి, వారి శ్రేయస్సును కోరడం దైవభావానికి ప్రతీక. గురువుల ఉపదేశం, దైవవాక్యం, ఆధ్యాత్మిక దీక్ష ద్వారా లభించే అంతరానందాన్ని వివరిస్తుంది. గురుభక్తి, దైవవిశ్వాసం, సత్సంగం వలన కలిగే సౌఖ్యం భక్తుని జీవితాన్ని పరిపూర్ణత వైపు నడిపిస్తుంది .

0008. భూతాత్మా (भूतात्मा)

అర్థం:

సమస్త భూతాలలో ఆత్మరూపంగా ప్రకాశించువాడు. ప్రతి జీవిలో అంతర్యామిగా నివసించి, చైతన్యాన్ని ప్రసాదించువాడు.

శార్దూలవిక్రీడితము

భూతాత్మా హృదయమ్ముగా కదలగన్ భూధర్మ సంయుక్తిగన్

భూతాత్మా మమతౌ సమమ్ము కళగన్ భూస్వేచ్ఛ సమ్మోహమున్

భూతాత్మా విధిశాంతి సౌఖ్యమగుటన్ భుక్తీ సహాయమ్ముగన్

భూతాత్మా సహనమ్ము విద్యలగున్ భూశక్తి తోడ్పాటగన్ ॥

పద్య వ్యాఖ్యానం

“, సమస్త జీవుల హృదయాలలో ఆయన చైతన్యరూపంగా స్పందిస్తున్నాడనే భావాన్ని వ్యక్తపరుస్తుంది. ప్రకృతి ధర్మం, జీవన సహజత్వం, పరస్పర ఆధారిత జీవనం వంటి భూధర్మాలన్నీ ఆయన సంకల్పానుసారమే నడుస్తాయి. ద్వారా ప్రేమ, మమకారం, సృజనాత్మకత, స్వేచ్ఛ వంటి అనుభూతులలో కూడా దైవసాన్నిధ్యం ఉందని సూచించబడింది. అదే సమయంలో జగత్తులో కనిపించే సమ్మోహనశక్తి, మాయాతత్త్వం కూడా ఆయన ఆధీనంలోనే పనిచేస్తుంది. జీవుడు అనుభవించే స్వేచ్ఛ, ఆకర్షణ, అనుబంధం అన్నీ పరమసత్యాన్ని తెలుసుకునే ప్రయాణంలో భాగాలుగా నిలుస్తాయి. నియమబద్ధత, శాంతి, సుఖం, జీవనానుభవం అన్నీ ఆయన అనుగ్రహంతోనే లభిస్తాయని వివరిస్తుంది. జీవుడు అనుభవించే భోగములు, ఫలితములు, సౌఖ్యములు కూడా దైవకృప ద్వారానే సార్థకమవుతాయి. సహనం, జ్ఞానం, విద్య, వివేకం వంటి సద్గుణాల మూలం పరమాత్మేనని తెలియజేస్తుంది. సహనమే జ్ఞానానికి పునాది; జ్ఞానమే ఆత్మవికాసానికి మార్గం. భూమి తన శక్తితో సమస్త జీవులను పోషించినట్లే, భూతాత్మస్వరూపుడైన విష్ణువు జీవుల అంతరంగ వికాసానికి ఆధారంగా నిలుస్తాడు.

0009. భూతభావనః (भूतभावनः)

అర్థం:

సమస్త భూతాలను పోషించి, వారి శ్రేయస్సును సంకల్పించువాడు. సకల ప్రాణికోటికి మేలు కలిగించేందుకు నిరంతరం అనుగ్రహమును ప్రసరింపజేయువాడు.

ఛందస్సు : భూనుత

పద్యము

భూత భావన మనస్సు సుకీర్తియు విద్యా

ఖ్యాతి లక్ష్యము వయస్సుకు మూలము సాధ్యా

భూత దాహము ఉషస్సు సుభుద్ధిని పెంచా

వ్రాత తేజము మదీభవ వాక్కుల దైవమ్ ॥

పద్య వ్యాఖ్యానం

“ జీవుల శ్రేయస్సును కోరే మనస్సే సత్కీర్తికి, విద్యకు, సద్గుణాలకు నిలయమని సూచిస్తుంది. దైవభావనతో నిండిన హృదయం సమాజంలో గౌరవాన్ని, జ్ఞానాన్ని, సత్సంకల్పాలను పెంపొందిస్తుంది. వయస్సు పెరిగే కొద్దీ అనుభవం, పరిపక్వత, వివేకం పెరుగుతాయని తెలియజేస్తుంది. జీవిత లక్ష్యాలను సార్థకం చేసుకోవడానికి దైవానుగ్రహం, సద్బుద్ధి, క్రమశిక్షణ అవసరమని ఈ పాదం సూచిస్తుంది. జీవులు అనుభవించే తాపత్రయాలను తొలగించి, ఉదయకిరణాల వలె జ్ఞానప్రకాశాన్ని ప్రసాదించే పరమాత్మ కృపను వివరిస్తుంది. అజ్ఞానాంధకారాన్ని తొలగించి, సద్బుద్ధిని వికసింపజేయుట భూతభావనుని అనుగ్రహలక్షణం. సమాజంలోని సమిష్టి శక్తి, సత్సంకల్పం, సాహిత్య సృజన, వాక్ప్రవాహం అన్నీ దైవప్రేరణతోనే వెలుగుతాయని తెలియజేస్తుంది. మన భావాలలో, మన మాటలలో, మన కార్యాలలో ప్రతిఫలించే సత్యతేజస్సే భూతభావనుని దివ్యసాన్నిధ్యం.

***

0010. పూతాత్మా (पूतात्मा)

అర్థం:

పవిత్రమైన స్వరూపము కలవాడు. నిర్మలత్వం, పావనత్వం, దోషరహితత్వం కలిగిన పరమాత్మ.

ఇంద్రవజ్రము

పూతాత్మ పుణ్యాత్మ పురమ్ము మూలమ్

జ్ఞాతాత్మ విశ్వాత్మ సమమ్ము తీరమ్

నాతమ్ము పోతమ్ము నరమ్ము గానున్

రాతల్లె రమ్యత్వ రమామనస్సున్ ॥

పద్య వ్యాఖ్యానం

“పూతాత్మా” అనే నామం శ్రీమహావిష్ణువు యొక్క నిర్మలమైన, పవిత్రమైన స్వరూపాన్ని తెలియజేస్తుంది. ఆయన పావనతకు, శుద్ధతకు, దివ్యత్వానికి ప్రతీక. సమస్త జగత్తుకు మూలకారణుడై, ధర్మస్వరూపుడై, పుణ్యప్రదుడై నిలుస్తాడు పవిత్రాత్ముడని, పుణ్యగుణాల నిలయమని వివరిస్తుంది. సమస్త లోకాలకు, పురాలకు, జీవనవ్యవస్థలకు మూలాధారమైన పరమతత్త్వం విష్ణుస్వరూపమే. ఆయన సర్వజ్ఞుడని, విశ్వమంతటా వ్యాపించిన విశ్వాత్ముడని తెలియజేస్తుంది. భేదభావాలకు అతీతుడై సమత్వదృష్టితో సమస్త జీవులను అనుగ్రహించే పరమగమ్యుడే ఆయన. శబ్దానికి మూలమైన నాదస్వరూపుడై, జీవగమనానికి ఆధారమై, నరుల హృదయాలలో అంతర్యామిగా నివసించువాడని సూచిస్తుంది. జీవుల జీవనయాత్రలో ప్రతి క్షణమూ ఆయన సాన్నిధ్యం అంతర్లీనంగా ఉంటుంది.ఆయన సౌందర్యం వర్ణనాతీతమని తెలియజేస్తుంది. శ్రీమహాలక్ష్మీ అనుగ్రహం పొందిన పవిత్ర హృదయాలలో ఆయన రమణీయ స్వరూపంగా వెలుగుతాడు. భక్తుని మనస్సులో ప్రస్ఫుటమయ్యే శాంతి, ఆనందం, కరుణ, సౌందర్యం అన్నీ ఆయన దివ్యసన్నిధికే ప్రతిరూపాలు.

0011. పరమాత్మా (परमात्मा)

అర్థం:

సర్వాంతర్యామిగా, సమస్త జీవులలో నివసించుచు, పరమస్వరూపుడై ఉండువాడు. జీవాత్మలకు ఆధారభూతుడై, సర్వవ్యాపక చైతన్యరూపుడైన పరబ్రహ్మ.

పద్యము

పరమాత్మ మనోప్రభ నేస్తముగన్

సరిచేయ మదీ కుశలం నీమముగన్

గురిచూప గతీ సుగుణం నీ మదిగన్

అరుణోదయమే నయనం సేవలుగన్ ॥

పద్య వ్యాఖ్యానం

“పరమాత్మా” అనే నామం సమస్త జీవుల హృదయాలలో అంతర్యామిగా నివసించే పరబ్రహ్మ స్వరూపాన్ని తెలియజేస్తుంది. జీవునికి అత్యంత సన్నిహితుడై, అతని ఆలోచనలకు, భావాలకు, జీవనయాత్రకు ఆధారంగా నిలిచేవాడే పరమాత్మ. పరమాత్మ మనస్సుకు వెలుగునిచ్చే జ్ఞానస్వరూపుడని తెలియజేస్తుంది. అజ్ఞానాంధకారాన్ని తొలగించి, సత్యమార్గాన్ని ప్రకాశింపజేసే నిత్యస్నేహితుడు ఆయనే. భక్తుని హృదయంలో ధైర్యం, విశ్వాసం, శాంతిని నింపే దివ్యసాన్నిధ్యం పరమాత్మస్వరూపమే. జీవుని సంక్షేమాన్ని పరిరక్షించి, అతని జీవనాన్ని సన్మార్గంలో నడిపించేది పరమాత్మ కృపేనని సూచిస్తుంది. తప్పులను సరిదిద్దే వివేకాన్ని, ధర్మాచరణకు కావలసిన బలాన్ని ప్రసాదించువాడు ఆయనే. గురువుల ఉపదేశం, సద్గుణాలు, జీవనగమ్యం అన్నీ పరమాత్మ అనుగ్రహంతోనే లభిస్తాయని వివరిస్తుంది. గురువు చూపే మార్గం చివరకు పరమాత్మసాక్షాత్కారానికే దారి తీస్తుంది. సద్గుణాల వికాసం కూడా ఆయన దివ్యకృప ఫలితమే. పరమాత్మను జ్ఞానసూర్యోదయంతో పోలుస్తుంది. ఉదయసూర్యుడు చీకట్లను పారద్రోలినట్లే, పరమాత్మ జ్ఞానప్రకాశం అజ్ఞానాన్ని తొలగించి జీవునికి ఆత్మబోధను ప్రసాదిస్తుంది. భక్తితో సేవించే వారికి ఆ దివ్యదర్శనం అంతరానందాన్ని, ఆత్మశాంతిని కలిగిస్తుంది.

0012. ముక్తానాం పరమా గతిః (मुक्तानां परमा गतिः)

అర్థం:

ముక్తులకు పరమగమ్యుడైనవాడు. జననమరణ బంధాల నుండి విముక్తులైన యోగులు, జ్ఞానులు, భక్తులు చేరే పరమపద స్వరూపుడు. మోక్షానందానికి పరమాశ్రయుడైన శ్రీమహావిష్ణువు.

శార్దూలవిక్రీడితము

ముక్తానం సుగుణమ్ముగాను యగుటన్ మూలమ్ము ధ్యానమ్ముగన్

యుక్తానం ప్రతిభే ప్రతీస్థితిగనున్ యుత్సాహ ప్రణమ్ముగన్

త్యక్తానం సహజమ్ముగాను విధిగన్ తన్మాయ రూపమ్ముగన్

ముక్తానం పరమాగతీ బ్రతుకుగన్ పూజ్యమ్ము విశ్వమ్ముగన్ ॥

పద్య వ్యాఖ్యానం

 జీవుడు సంసారబంధాలను అధిగమించి పరమసత్యాన్ని అనుభవించినప్పుడు చేరే అంతిమ స్థితి పరమాత్మసాన్నిధ్యమే. ఆ పరమపదమే ముక్తుల గమ్యం. ముక్తుల హృదయాలలో వికసించే సద్గుణాలకు మూలకారణం పరమాత్మేనని తెలియజేస్తుంది. ధ్యానస్వరూపుడైన ఆయనను అనుసంధానించినవారిలో శాంతి, కరుణ, సమత్వం, జ్ఞానం వంటి దివ్యగుణాలు సహజంగా వెలసుతాయి. యోగయుక్తులైన వారికి ప్రతి పరిస్థితిలోనూ దివ్యప్రేరణగా, ప్రతిభకు మూలాధారంగా, ఉత్సాహానికి నిలయంగా పరమాత్మ నిలుస్తాడని సూచిస్తుంది. ఆయన స్మరణ జీవనయాత్రకు ధైర్యాన్ని, స్థిరత్వాన్ని ప్రసాదిస్తుంది. త్యాగశీలులకు, వైరాగ్యవంతులకు పరమాత్మ సహజస్వరూపంగా అనుభవింపబడతాడని తెలియజేస్తుంది. మాయను అధిగమించినవారికి ఆయన పరతత్త్వం స్పష్టమై, తన్మయానుభూతి కలుగుతుంది. ముక్తుల అంతిమగమ్యం పరమాత్మేనని స్పష్టం చేస్తుంది. ఆయన విశ్వస్వరూపుడు, పూజ్యుడు, సర్వాంతర్యామి. ముక్తి అనేది కేవలం బంధ విమోచనం మాత్రమే కాదు; పరమాత్మలో ఐక్యభావాన్ని పొందే దివ్యానుభూతి. ఆ పరమానంద స్థితికే “ముక్తానాం పరమా గతిః” అనే నామం సంకేతం.