1 వారం

# యవ్వనంలో ఉన్నప్పుడు "మొటిమల్ని" గురించి బాధపడుతారు...

# ముసలితనం వచ్చినప్పుడు  “ముడతల్ని”  గురించి బాధపడుతారు...

#యవ్వనంలో ఉన్నప్పుడు “ఆమె” లేదా అతడి చెయ్యి పట్టుకోవాలని ఎదురుచూసే వాళ్ళు..

# ముసలితనం వచ్చినప్పుడు ‘ఎవరైనా వచ్చి “నా చేయి”  పట్టుకుంటారా!’  ప్రేమగా స్పందిస్తారా అని ఎదురు చూస్తారు...

#యవ్వనంలో ఉన్నప్పుడు తల్లిదండ్రులు నన్ను “ఒంటరిగా” వదిలేస్తే బాగుండును అనుకునేవాణ్ణి.

#నాకు ముసలితనం వచ్చినప్పుడు అందరూ నన్ను “ఒంటరిగా” వదిలేసారే అని బాధపడుతారు..

# యవ్వనంలో ఉన్నప్పుడు ఎవరైనా సలహాలు ఇస్తే “చికాకు” పడుతారు..

# ముసలితనం వచ్చినప్పుడు ఎవరూ కనీసం “మాట్లాడటం” లేదే అని బాధపడుతారు...

# యవ్వనంలో ఉన్నప్పుడు “అందాన్ని” ఆస్వాదించేస్తారు

#ముసలితనం వచ్చినప్పుడు  నా చుట్టూ ఉన్న ప్రతి దాంట్లోనూ “అందాన్ని” చూసుకుంటారు..

#యవ్వనంలో ఉన్నప్పుడు నాకు “చావే” లేదు అనుకుంటారు..

# ముసలితనం వచ్చినప్పుడు... “రోజులు దగ్గర పడ్డాయి” అని బాధపడుతుంటారు..

# యవ్వనంలో ఉన్నప్పుడు “ప్రతి క్షణాన్ని” పండగ చేసుకునేవాళ్ళు..

#ముసలితనం వచ్చినప్పుడు “తీపి జ్ఞాపకాల్ని”  నెమరు వేసుకుంటారు..

# యవ్వనంలో ఉన్నప్పుడు “నిద్రలేవడం” కష్టంగా ఉంటుంది..

# ముసలితనం వచ్చినప్పుడు “నిద్రపట్టడం” కష్టంగా ఉంటుంది...

# యవ్వనంలో ఉన్నప్పుడు ధైర్యంగా  “గుండెల మీద” పిడిగుద్దులతో  గుద్దుకునేవాళ్ళు..

# ముసలితనం వచ్చినప్పుడు 

ఈ “గుండె ఎప్పుడు ఆగి పోతుందో”  అని బయపడుతుంటుంటారు..

❄️జీవితంలో రకరకాల "ఆటు పోట్లు" వస్తుంటాయి. 

🌦️దేనికీ భయపడ కూడదు. 

❄️ధైర్యంగా ఎదుర్కోవడమే జీవిత లక్ష్యం కావాలి.

 🌦️అదే నిజమైన “జీవితానుభవం!” 

అది “యవ్వనంలో” నైనా.. “ముసలితనంలో” నైనా.. అన్న సత్యాన్ని గ్రహిస్తే జీవితం చాలా “ప్రశాంతంగా”  ఉంటుంది.

07-04-2026

🌿 సూత్రం 1:

"ధ్యానాన్ని ఒక పనిగా చెయ్యకు. ప్రతి పనినీ ఒక ధ్యానంగా చెయ్యి."

కథ:

రాము అనే యువకుడు గురువుని అడిగాడు:

"గురుది, నేను ధ్యానానికి సమయం కేటాయించలేకపోతున్నాను."

గురు చిరునవ్వుతో ఆవునెత్తుతూ అడిగాడు:

"నీవు తిండి వండతావా?"

"అవును గురుది."

"వండేటప్పుడు నీ శ్వాస, చేతుల నడక, పదార్థాల పరిమళం, పదార్థంలో మార్పు—all అనుభవించు. అదే ధ్యానం."

రాము నిశ్చింతగా తల నొక్కాడు. ఇప్పుడు అతనికి ప్రతి పని ఒక ప్రార్థన అయింది.

🌿 సూత్రం 2:

"కాలాన్ని వృధా చేయడమంటే, నిన్ను నువ్వు దోపిడీ చేసుకోవడమే."

కథ:

అనూ అనే యువతి రోజంతా ఫోన్ స్క్రోలింగ్‌లో గడిపేది. ఒకరోజు ఆమె కలలో ఒక దేవత ప్రదర్శన చేసింది.

ఆమె ముందు ఆమె నిద్ర, మురక, కాలం వృధా చేసిన సమయమంతా బట్టల్లా కప్పి చూపించింది.

అనూ లేచి చూస్తే – రోజు తొలిగిపోయి ఉంది.

ఆమె రాసుకున్నది:

"నా దినచర్యా బంధాల జోలికి కాదు – అది నా భవిష్యత్తుకి మూలం."

🌿 సూత్రం 3:

"మన లోపల శత్రువు లేనంత వరకు మన బయటి శత్రువు మనను భయపెట్టలేడు."

కథ:

చిన్నారి శేషు స్కూల్‌లో బలవంతుడి చేత హేళనకు గురయ్యేవాడు.

ఒకరోజు ఆయన గురువు ప్రశ్నించాడు:

"నీకు తలదించుకునే అవసరం ఉందా?"

శేషు: "నాకే కోపం త్వరగా వస్తుంది గురుది..."

గురువు నవ్వుతూ:

"మరి ఆ కోపం అనే శత్రువు నీలో ఉంటే – బయట ఎవరు మిత్రులైనా శత్రులే కదా!"

అప్పటినుంచి శేషు తనలోని కోపాన్ని చూసాడు. బయట మార్పు అప్పుడే మొదలైంది.

🌿 సూత్రం 4:

"మనిషికి నిజమైన ఆనందం లభించేది అతడి ఆలోచనల్లోనే."

కథ:

పాలెం లో సుబ్బారావు అన్నవాడు అన్నీ ఉన్నవాడు. కానీ ముఖంలో ఆనందం లేదు.

ఒకసారి ఒక ఫకీరు అతని తోటలో పాడె వేసుకొని హాయిగా నిద్రపోయాడు.

ఆ ఆనందాన్ని చూసిన సుబ్బారావు అడిగాడు:

"నీకు ఏముంది భలే పరకాశం?"

ఫకీరు నవ్వి చెప్పాడు:

"మీరు నిద్రపోకుండా ఆలోచించే సమస్యలే నాకు ఆనందమై వస్తాయి..."

శుభ ఆలోచనలు – శాశ్వత ఆనందం.

🌿 సూత్రం 5:

"ఒక దీపం వేల దీపాలను వెలిగించినట్టుగానే, మన సంతోషం ఇతరుల సంతోషానికి కారణం కావాలి."

కథ:

విజయ్ అనే బాలుడు పాఠశాలలో మొదటి ర్యాంకు సాధించాడు. కానీ తన స్నేహితుడికి పరాజయమై బాధ పడినాడే కాని కేక పెట్టలేదు.

విజయ్ అతని స్నేహితుడిని పట్టుకొని ఇలా అన్నాడు:

"ఈ విజయం నీతో పంచుకుంటేనే దీని వెలుగు నిజమవుతుంది."

ఒక చిన్న పంచింగ్ కేకతో ఇద్దరూ ముచ్చటగా నవ్వారు.

ఇదే నిజమైన వెలుగు.

🌿 సూత్రం 6:

"తనపై తాను విజయం సాధించినవారే అసలైన విజేత."

కథ:

అర్జున్ ఒక గొప్ప బాక్సర్. కానీ కోపంలో సమర్థులనూ అవమానించేవాడు.

ఒకరోజు అతని తండ్రి చెప్పాడు:

"నీ బలంతో నువ్వు గెలిచావు. కానీ నీ కోపం ముందు ఓడిపోయావు."

అర్జున్ నిష్శబ్దంగా అంగీకరించాడు. అప్పటి నుండి స్వాధ్యాయం మొదలుపెట్టాడు.

గెలవడమంటే ఇతరుల మీద కాదు – మనలోని నీడల మీదే.

🌿 సూత్రం 7:

"నిజం మాట్లాడండి. కోపాన్ని దరిచేరనీయకండి. కొంత సాయం చేయండి."

కథ:

కీర్తి అనే బాలిక రోడ్డుపై పడ్డ ఓ ముసలామెను చూసి ఎత్తి ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్ళింది.

పక్కవాడు అన్నాడు: "ఇలా ఎందుకు తను బాధలు పెట్టించుకుంటుంది?"

కీర్తి నవ్వింది:

"ఈ నోరు నిజం చెప్పాలి, ఈ కాలు నడవాలి, ఈ చేతులు సాయం చేయాలి – మనిషిగా పుట్టామంటే."

🌿 సూత్రం 8:

"చెడును దూరం పెట్టండి, మంచిని పెంచండి. మనసును శుద్ధి చేసుకోండి."

కథ:

ఒక తోటలో చెట్లలో చెడినదీ మంచి ఫలమిచ్చేదీ రెండు చెట్లు.

వనజా అనే బాలిక చెడు చెట్టు కింద కూర్చుంటూ భక్తిపాఠాలు చదువుతుంది.

ఆమె తండ్రి అన్నాడు:

"మనమూ చెడిన ఊహలు త్రెంచి, మంచి జ్ఞానం నాటితేనే పండ్లొస్తాయి."

ఆమె దానిని గమనించి – తన మనస్సులోని చెడు అలవాట్లను మెల్లగా తొలగించింది.

🌿 సూత్రం 9:

"ద్వేషాన్ని దూరం చేయగలిగేది ప్రేమే తప్ప ద్వేషం కాదు."

కథ:

రవి అనే విద్యార్థిని, తన శత్రువు సునీల్‌ను ఎప్పుడూ కోపంగా చూశాడు.

ఒక రోజు సునీల్ పడ్డాడు. రవి లేచి అతనిని అట్టడుగు పట్టుకొని నిలబెట్టాడు.

ఆ క్షణంలో రెండింటర మధ్య ద్వేషం కరుగిపోయింది.

మానవత క్షణంలో ద్వేషం అంతమవుతుంది.

🌿 సూత్రం 10:

"మనసు చెప్పినట్టు మనం వినడం కాదు, మనం చెప్పినట్టు మనసు వినాలి."

కథ:

సంధ్య అనే యువతి ప్రతి ఉదయం ఆలస్యం చేయడంతో పాఠశాలలో ఆలస్యం అవుతుంది.

ఒక రోజు ఆమె తన డైరీలో రాసింది:

> “ఇంకా ఎంతో ఉంది... నా మనసే నన్ను బద్ధకానికి పిలుస్తోంది. కానీ నేను రాజీ పడకూడదు.”

ఆ రోజు నుంచీ ఆమె 5 AM నిద్రలేచి ప్రణాళిక రాసింది.

*మనసు మాయకి కాదు... మనం తీర్మానానికి.

*****

ప్రాంజలి ప్రభ... 6-04-2026

అమ్మ ఎప్పుడూ ఇంతే!

'ఏంటమ్మా.. నేను ఇంకా చిన్న పిల్లాడిని అనుకుంటున్నావా? నాకు తెలుçసమ్మా.. నువ్వు ఇలా చేయడం నాకు ఇబ్బంది అనిపిస్తుంది'.. అరిచేశా కాస్త గట్టిగానే!'అలా ఏం కాదు నాన్నా!

నాకు కొంచెం బెంగగా ఉంటుంది. అందుకే ఇలా' అమ్మ సంజాయిషీ.ఏంటో అమ్మ ఎప్పుడూ అర్థం చేసుకోదు. నేనేమీ చిన్నపిల్లాడిని కాదు. రేపో మాపో పదో తరగతి పూర్తవుతుంది. ఏడాది దాటితే నేను కాలేజీకి వెళ్తాను. నేనూ పెద్దాడిని అయిపోయాను.

అయినా అమ్మ ఇంకా నాకు ఏం తెలీదు అనుకుంటుంది. నేను స్కూలుకు వెళ్లడానికి బస్సు ఎక్కాలంటే ఇంటి నుంచి 20 నుంచి 30 అడుగులు వేస్తే సరిపోతుంది. పొద్దున్నే లేచి, కావాల్సిన బుక్స్‌ అన్నీ బ్యాగులో పెట్టుకుని, హడావిడిగా స్నానం చేసి రెడీ అయిపోతా. సరిగ్గా ఉదయం ఎనిమిదికల్లా స్కూలు బస్సు వచ్చేస్తుంది. ఆ లోపు నేను అన్నీ పూర్తి చేసుకుని సిద్ధమయ్యే లోపు అమ్మ నాకు కావాల్సిన క్యారేజీ కట్టే పనిలో ఉంటుంది. నన్ను పంపించాకే ఇంట్లో నాన్నకు కాఫీలు, టిఫిన్లు. హడావిడిగా అన్నీ ఒక్క చేత్తో చేసేస్తుంది. నేనేమో రెడీ అయిపోయి బ్యాగు వేసుకోగానే, చేతికి లంచ్‌ క్యారేజీ ఇచ్చేస్తుంది.

అక్కడితో అయిపోతుందా అనుకుంటే నా వెంటే పరుగులు పెడుతూ వచ్చేస్తుంది. స్కూలు బస్సు ఎక్కి, అది కదిలే వరకు అక్కడే ఉంటుంది. నాతో పాటు బస్సులో వచ్చే మిగతా ఫ్రెండ్స్‌ వాళ్ల అమ్మలు కూడా వచ్చి జాగ్రత్తలు చెప్పి వెళ్తారు. కాని, మా అమ్మ ఎందుకో కొంచెం ఎక్కువ హడావుడి చేసేస్తుంది. అది చూసి చుట్టూ ఉన్న ఫ్రెండ్స్‌ అదో రకంగా చూస్తారు నా వంక, కొన్నిసార్లు నవ్వుతారు కూడా! ఇదంతా రోజూ అనుభవిస్తుంటే, నా బాధ ఎవరికి చెప్పుకోవాలో అర్థం కాదు. గట్టిగా అమ్మ మీద అరవాలి అనిపిస్తుంది.

ఇలా ఆలోచిస్తున్న నేను బస్సు హారన్‌ సౌండ్‌తో ఒక్కసారిగా గతం నుంచి తేరుకున్నాను. దూరం నుంచి బస్సు నా వైపు వస్తోంది. అది చూడగానే నా ఆరేళ్ల కూతురు నా చేతిలో ఉన్న లంచ్‌ బాక్స్‌ పెట్టిన బ్యాగు లాక్కుని ముందుకు పరుగెత్తింది. తెలియకుండానే 'జాగ్రత్త..' అని నా నోటి నుంచి వచ్చిన మాట పూర్తి కాకుండానే, 'నాకు తెలుసు డాడీ' అంటూ పరుగులు పెట్టింది. ఆ మాట వినగానే మళ్లీ ఎక్కడో తడిమినట్లు అనిపించింది. బస్సు ఆగింది. చకచకా పిల్లలు ఎక్కేస్తున్నారు. వాళ్లతో పాటు ఎక్కిన నా కూతురు బస్సు కిటికీ పక్కన సీటులో కూర్చుని, బయటికి చేయి చూపిస్తూ 'టాటా డాడీ' అని నవ్వుతూ చెబుతోంది. బస్సు అటు వెళ్లగానే, నేను నా కారు పార్క్‌ చేసిన వైపు వెళ్లాను.

కారులో కూర్చుని స్టార్ట్‌ చేసి ఇంటికి పోనిచ్చాను. దారంతా ఎందుకో ఒకటే ఆలోచనలు. ఏంటీ నేను ఏమైనా తప్పుగా ప్రవర్తిస్తున్నానా? ఒకప్పుడు నా ఇష్టం అనుకున్నది ఇప్పుడు ఎందుకు ఒక చిన్న భయంలా మారింది. అమ్మ నన్ను చాలా ప్రేమించింది. అందరి కన్నా ఎక్కువే ప్రేమించింది. కాని, ఆ అతి ప్రేమ నన్ను ఇబ్బంది పెట్టిందా? అంతా నాకే తెలుసు అనే స్వభావం ఏర్పడి తెలియకుండానే నేను అమ్మ మీద అరిచేవాడినా? తండ్రయ్యాక తెలిసింది.. పిల్లల మీద మనం చూపించే ఆ ప్రేమ కొన్నిసార్లు భయం వల్ల కూడా పుడుతుంది అని.

వాళ్లు జాగ్రత్తగా ఉండాలనుకునే మన ఆరాటం వారిని ఇబ్బంది పెడుతుందని. ఆరేళ్లుగా నా కూతుర్ని చూస్తున్నా- స్కూలుకు వెళ్లడం మొదలెట్టాక తన పనులు తానే చేసుకుంటుంది. ఎంచక్కా రెడీ అయిపోతుంది. కానీ నాకెందుకు? తను జాగ్రత్తగా స్కూలు బస్సు ఎక్కేవరకు ఒక తెలియని బెరుకు. ఇదేనా అమ్మ కూడా నా మీద చూపించిన ప్రేమ తాలూకు జ్ఞాపకం. ఇలా ఆలోచిస్తుండగానే కారు ఇంటి ముందు ఆగింది.

ముభావంగానే లోపలికి వెళ్లిన నాకు నా భార్య లలిత ఎదురొచ్చి చేతిలో కాఫీ పెట్టింది. అది అందుకుని ఏమీ మాట్లాడకుండానే, బెడ్‌ రూంలోకి వెళ్లిపోయా. నేను అలా వెళ్లడం చూసి ఏమీ అర్థం కానట్లు కాసేపు చూసి, వంటగదిలోకి వెళ్లిపోయింది. రూంలోకి వచ్చిన నేను, చేతిలో ఉన్న కాఫీని టేబుల్‌పై పెట్టేసి పైన చొక్కా తీసేసి, అలా బెడ్‌పై వాలిపోయా. వంటింట్లో నుంచి కమ్మటి వాసన, తాలింపు చప్పుళ్లు. నా భార్య మధ్యాహ్నానికి కావాల్సిన వంటలో నిమగ్నమైపోయింది. కాసేపు అలా కళ్లు మూతలు పడ్డాయి. కాసేపటికి ఎందుకో అమ్మ నా తల మీద చేయి పెట్టి నా జుట్టు నిమిరినట్టు అనిపించింది.

చెప్పాలంటే చాలా హాయిగా, తడుముతున్న చేతుల్లో ప్రేమ అందినట్లుగా అనిపించింది. కాస్త తేరుకున్న నాకు ఒక మాట వినపడింది. 'ఏంటి అలా ఉన్నారు? మీ ఒంట్లో బాగానే ఉందా?' కళ్లు తెరిచిన నాకు ఎదురుగా అప్పటివరకు నా తల మీద చేయి పెట్టి నిమురుతున్న నా భార్య. తనను అలా చూస్తూనే హాల్లోకి నడిచాను. ఎదురుగా కప్‌బోర్డులో పెట్టిన అమ్మ ఫొటోపై నా దృష్టి పడింది. ఆ ఫొటో వంకే చూస్తూ.., 'మనం ఊరికి వెళ్లి ఒకసారి అమ్మని కలవాలి' అన్నా. అది విని లలిత కూడా ఆ ఫొటో వైపు చూసి చిన్నగా నవ్వింది.

ఆఫీసు వెళ్లడానికి రెడీ అవుతున్న నాకు.. హాల్లో నుంచి కొన్ని మాటలు వినిపిస్తున్నాయి. లలిత ఫోన్‌లో మాట్లాడుతోంది. ఇంకెవరితో, మా అమ్మతోనే! మేము పాపతో కలిసి ఈ శనివారం ఊరికి వస్తున్నామని, తను చెప్పడం నాకు స్పష్టంగా వినపడుతోంది. ఆ మాట చెప్పగానే అమ్మ కూడా చాలా సంతోషపడి ఉంటుంది. ఈ ఆఫీసు పనుల్లో బిజీ అవ్వడం, మళ్లీ పాపని చూసుకోవడం వల్ల ఎప్పుడోగాని అమ్మతో మాట్లాడే సమయం దొరకట్లేదు.

ఎప్పుడైనా అమ్మే నా సెల్‌ నంబర్‌కి కాల్‌ చేసినా ఆఫీసు పనుల్లో తలమునకలై ఉన్న నేను.. తర్వాత చేస్తాలే అమ్మా అని చెప్పడం ఈ మధ్య బాగా అలవాటు అయిపోయింది. ఇదిగో ఇలా ఈ అత్తాకోడళ్లే ఎప్పుడూ మాట్లాడుకునేది. ఒకసారి మొదలెడితే వాళ్ల లోకంలోకి వాళ్లు వెళ్లిపోయి, పక్కన వాళ్లను పట్టించుకోనంతగా మునిగిపోతారు. అలా అనుకుంటూనే హాల్లో ఉన్న డైనింగ్‌ టేబుల్‌ మీద నా కోసం పెట్టిన క్యారేజీ తీసుకుని, ఆఫీసుకు వెళ్లొస్తా అన్నట్లు లలిత వంక సైగ చేస్తూ వెళ్లిపోయా. గుమ్మం వరకూ వచ్చి నన్ను చూస్తూ అమ్మతో ఫోన్లో మాట్లాడుతూనే లలిత కూడా నావైపు చేయి ఊపింది.

కారు వేగంగా వెళుతోంది. పాపతో కలిసి లలిత, నేను ఊరికి వెళ్తున్నాం. వాతావరణం చక్కగా ఉంది. ఊరికి దగ్గర్లో పడిన మాకు ఈ ప్రయాణం చాలా నచ్చింది. రోడ్డుకు ఇరువైపులా పచ్చని పంటపొలాలు, చల్లని గాలి, కమ్మటి మట్టి వాసన. నా కూతురు కారు కిటికీలో నుంచి బయటికి చూస్తూ, 'ఇంకా ఎంత దూరం నాన్నా! నాన్నమ్మని ఎప్పుడు కలుస్తాం' అని ఒకటే ప్రశ్నలు. 'వచ్చేశాంలేమ్మా! దగ్గర్లోనే ఉన్నాం' అంటూ లలిత బయటికి పెట్టిన పాప చేతిని కారు లోపలికి అంటూ నచ్చజెబుతోంది. డ్రైవింగ్‌ చేస్తున్న నాకు కూడా లోలోపల అదే ఆరాటం ఉన్నా బయట పడలేనేమో కదా! అమ్మని కాసేపట్లో చూస్తున్నాం అన్న ఆనందంతో నాకు కూడా చిన్న పిల్లాడినై గెంతాలని ఉంది. ఇలా అనుకుంటుండగానే కారు పొలిమేర దాటి ఊరిలోకి ప్రవేశించింది. దారిలో వెళ్తుంటే ఎన్నో అనుభవాలు, జ్ఞాపకాలు. పుట్టి పెరిగిన ఊరు కదా మరి!

కారు ఇంటి ముందు ఆగిందో లేదో, తలుపు తెరుచుకుని నా కూతురు ఇంట్లోకి పరిగెత్తింది. కారు ఆగిన శబ్దం విని అమ్మ కూడా బయటికి వచ్చింది. ఎదురుగా వస్తున్న మనవరాలిని అందుకోవాలని ముందుకు కదులుతూ మా వంక చూస్తోంది. 'నాన్నమ్మా!' అని గట్టిగా హత్తుకోగానే, అమ్మ తనని చేతుల్లోకి తీసుకుని ముద్దాడింది. వెనకే వస్తున్న మేము అది చూసి మురిసిపోతూ ఇంట్లోకి నడిచాం. 'ఎలా ఉన్నావు నాన్నా' అని అమ్మ నా గడ్డం దగ్గర చేయి పెట్టి ఆప్యాయంగా అడుగుతూనే, లలిత వంక కూడా చూసింది. 'నువ్వు ఎలా ఉన్నావమ్మా' అని అడుగుతూనే, తనని అక్కడే ఉన్న సోఫాలో కూర్చోబెట్టాను. నా తలని తన ఒడిలోకి అదుముకుని ప్రేమగా నా వీపు తడుతూ, 'ఎప్పుడు తిన్నారో ఏమో! పదండి వెళ్లి భోజనం చేద్దాం' అంది. 'సరే అమ్మా, తిందాంలే!' అంటున్న నాకు మనసు ఎందుకో ప్రశాంతంగా అనిపించింది.

అమ్మతో చాలా చెప్పాలి అనిపించింది. అమ్మని చూడగానే గుండెలో భారం దిగినట్లుగా అనిపించింది. చిన్నప్పటి నుంచి అమ్మ చూపించే అపురూపమైన ప్రేమను ఇబ్బందిలా ఫీలయ్యే నా తెలియనితనానికి కొంచెం సిగ్గుగా అనిపించింది. సోఫాలో ఉన్న అమ్మ ఒడిలో తల పెట్టి, కింద కూర్చున్న నాకు తెలియకుండా నా కుడి చేయి తన పాదం మీదికి చేరింది. ఎన్నో చెప్పాలనుకున్నా, క్షమించమని అడగాలి అనుకున్నా కానీ ఏమీ చెప్పలేక మాటలు పెగలని నాకు ఆ ఆశీర్వాదం సరైన ప్రాయశ్చిత్తంలా అనిపించింది. కాలిని తాకిన నా చేయి వంక చూస్తూ అమ్మ కళ్లల్లో చిన్నగా తడిని చూశా. అమ్మ వెనక చేరి భుజాలపై నుండి చేతులు వేసిన నా కూతురు నాన్నమ్మ చెంపలపై ముద్దులు పెడుతోంది.

ప్రాంజలి ప్రభ.. 05-94-2026

ఒక పేదవాడు సంతలో తిరుగుతున్నాడు.

చాలా ఆకలిగా ఉంది. అతని దగ్గర ఒక్క రూపాయి మాత్రమే ఉంది.

ఎలా తిండి సంపాదించాలా అని ఆలోచిస్తూనే చివరికి ఒక దుకాణం వద్ద ఇత్తడి దీపం కనిపించింది.

“ఒక రూపాయి మాత్రమే” అని రాసి ఉంది.

ఆశ్చర్యపోయిన వాడు అడిగాడు –

“ఎందుకు ఇంత తక్కువ డబ్బుకి అమ్ముతున్నావు?” అని.

దుకాణదారుడు చెప్పాడు –

“ఇది అద్భుత దీపం బాబూ! ఇందులో ఒక భూతం ఉంటుంది. నువ్వు చెప్పిన కోరిక తీరుస్తుంది.

కానీ ఒక షరతు ఉంది. ఈ భూతం ఎప్పుడూ పనిలోనే ఉండాలి. పనిలేకపోతే, ఇస్తున్న వరాలు తిరిగి తీసుకుపోతుంది.”

పేదవాడు వెంటనే దీపం కొనుక్కొని ఇంటికి వచ్చాడు. రుద్దగానే భూతం ప్రత్యక్షమైంది.

“ఏమి కావాలి నీకు?” అని అడిగింది.

ఆకలిగా ఉన్నవాడు భోజనం అడిగాడు → క్షణాల్లో పంచభక్ష్య పరమాన్నాలు వచ్చాయి.

తర్వాత మంచం అడిగాడు → హంసతూలికా తల్పం ప్రత్యక్షమైంది.

తర్వాత ఇల్లు అడిగాడు → రాజభవనం లాంటి ఇల్లు వచ్చింది.

భూతం అడుగుతూనే ఉంది – “ఏమి కావాలి నీకు?”

అతను అడుగుతూనే ఉన్నాడు… కాని చివరికి విసిగిపోయాడు.

ఎంతవరకు అడగగలడు? అడగకపోతే, దానికి పని లేక సంపదలు పోతాయి!

అపాయం గ్రహించిన వాడు తన ఊరిలో ఉన్న ఒక వృద్ధ సన్యాసి దగ్గరకు వెళ్లాడు. తన సమస్య చెప్పాడు.

సన్యాసి ఒక మార్గం చూపించాడు.

వెంటనే ఇంటికి వెళ్లి, భూతాన్ని పిలిచి చెప్పాడు:

“భూమిలో ఒక గొయ్యి తీయి” అని.

భూతం క్షణాల్లో పెద్ద గొయ్యి తీయింది.

“ఇప్పుడు ఈ స్థంభం నాటుకో” అని చెప్పాడు.

తర్వాత: “ఇప్పుడు ఆ స్థంభం మీద ఎక్కి దిగుతూ ఉండు. నేను చెబుతానంటే వరకూ ఇది నీ పని.”

భూతం స్థంభం మీద ఎక్కుతూ దిగుతూ పనిలో పడిపోయింది.

పేదవాడు తన పని చేసుకుంటూ, పొరుగువారికి సహాయం చేస్తూ సుఖంగా జీవించాడు.

ఒక రోజు తిరిగి వెళ్లి చూసాడు – భూతం అలసిపోయి స్థంభం పక్కనే నిద్రపోతోంది!

సంతోషంగా తన విజయగాధను ఆ సన్యాసికి చెప్పాడు.

అక్కడితో కథ ముగియలేదు… అసలు కథ ఇప్పుడే మొదలైంది.

✨ కథలో నీతి ✨

ఆ భూతం మన మనస్సు.

ఎప్పుడూ ఆలోచనలతో పరుగెడుతూ, కోరికలతో విసుగుపెట్టేది.

ఆ స్థంభం “మంత్రం”.

దైవనామస్మరణ, జపం మనసుకు క్రమం నేర్పుతుంది.

మనసును మంత్రజపంలో నిమగ్నం చేస్తే అది శాంతిస్తుంది, ధ్యాన స్థితిలోకి చేరుతుంది.

ధ్యానంలో మునిగితే మనలోని ఆత్మజ్యోతి వెలుగుతుంది.

ఆ వెలుగు మనకే కాక, ఇతరుల సౌఖ్యానికి మార్గం చూపిస్తుంది.

🌌 ఆధ్యాత్మిక బోధనలు 🌌

1. ఖాళీ కుండలో ఆకాశం → పరమాత్మ.

2. నీరు నింపిన కుండలోని ఆకాశం → జీవాత్మ.

3. నీటిలో కనిపించే ప్రతిబింబ ఆకాశం → మాయ జగత్తు.

అనేకత్వంలో ఏకత్వం అనుభవించటం = వైష్ణవం.

ఏకత్వంలో అనేకత్వం అనుభవించటం = శైవం.

🌺 ఆత్మజ్ఞానం 🌺

శరీరమే “నేను” అనుకున్నంత వరకు → భౌతిక విషయాలకు ప్రాధాన్యం.

ఆత్మనే “నేను” అనుకున్న క్షణం నుండి → ప్రేమ, సత్యం, స్వచ్ఛతకు ప్రాధాన్యం.

జ్ఞానమనే స్వర్ణాలయంలో శివుడు పరిశుద్ధ జ్ఞానంగా ప్రకాశిస్తాడు.

జ్ఞాన నేత్రాలతో ఆయనను గ్రహించే వారే నిజమైన శివారాధకులు.

✨ మన మనసును మంత్రజపం ద్వారా అదుపులో పెట్టగలిగితే దివ్య జ్యోతి ప్రత్యక్షమవుతుంది.

✨ ఆ జ్యోతి లోనే దైవదర్శనం లభిస్తుంది.

✨ మన జీవితాన్ని ఆనందంగా మార్చుకునే బాధ్యత మనదే.

🙏📿 పరోపకారార్థమిదం శరీరం 🙏📿

మనం చేసే ప్రతి శ్వాస, ప్రతి కృషి… ఆధ్యాత్మికతకు, ఇతరుల మేలుకు ఉపయోగపడాలి.

04-04-2026

 ఆత్మసంతృప్తి

భూలోకంలో ఒక మహారాజు జనరంజకంగా పాలించాడు. పుణ్యకార్యాలు చేశాడు. మరణానంతరం తాను స్వర్గానికే వెళ్తానని, అక్కడ బంగారు కొండపై తన పేరు శాశ్వ తంగా చెక్కి ఉంటుందని నమ్మాడు. చనిపోయి స్వర్గానికి వెళ్లాడు. తన పేరు చూసు కోవాలన్న ఆత్రుతతో ఆ కొండ దగ్గరకు వడివడిగా వెళ్లాడు. దానిపై తన పేరు లేదు. విచారంగా ఉన్న అతణ్ని చూసి అక్కడి భటుడు నవ్వుతూ 'ఏదో ఒక పేరు చెరిపి నీది రాసుకో' అన్నాడు. మహారాజు ఆశ్చర్యపోయాడు. 'ఆ పని చేస్తే తరవాత వచ్చిన వాడు నా పేరు కూడా చెరిపేస్తాడు. అంటే నా పేరు కొన్నాళ్లకు భూలోకంలో వినిపించదు. స్వర్గంలో కూడా కనిపిం చదు. ఇన్నాళ్లూ మంచి పనులు చేసి ఫలి తమేంటి...' అనుకున్నాడు.

మంచి పనులు చేస్తే స్వర్గం, చెడు పనులు చేస్తే నరకం లభిస్తుందని పార మార్థిక చింతన ఉన్నవాళ్లు నమ్ముతారు. ఆ నమ్మకం మంచి పనులు చేయడానికి ప్రేరణ ఇస్తుందని భావించారు పూర్వీ కులు. చీకట్లో ఆడుకుంటున్న పిల్లల్ని ఆట మానెయ్యమంటే ఒక పట్టాన వినరు. అందుకని 'చీకట్లో దయ్యాలు తిరుగుతాయి. ఆట ఆపి రండి' అనే వారు. దయ్యాలు అనగానే భయపడి ఎవరింటికి వారు వెళ్లిపోతారు. దయ్యాలు లేవని తెలుసు. చీకట్లో పురుగూ పుట్రా, ముళ్లూ రాళ్లూ ఉండొచ్చు. పిల్లలు వాటికి భయపడరు. అందుకని దయ్యం పేరు చెప్పేవారు. దీన్ని అర్ధవాదం అంటారు. ఎలా చెప్పారని కాకుండా ఏ ఉద్దేశంతో, ఏ అర్థంతో చెప్పారో గ్రహించడమే అర్ధవాదం పురాణాల్లోని ప్రతి కథ వెనుక అర్థవాద దృక్పథం ఉంది.

మనస్తత్వాలను బట్టి మనుషులు రెండు రకాల స్వభావాలకు చెందుతారు. ఏం జరిగినా మన మంచికే అనుకునేవాళ్లు. ఏం జరిగినా మన సంచిలోకే వేసుకుందాం అనుకునేవాళ్లు. బయట ఎలా ప్రవర్తించినా లోపల మనుషులు వేరు. గౌరవ మర్యా దల కోసం మంచివారిగా ముద్ర వేయించుకోడానికి చూస్తారు. నిజంగా స్వభావమే మంచి అయితే ఫరవాలేదు. కానీ సహజ స్వభావాన్ని దాచుకుని, కనిపించని తప్పులు చేస్తూ బయటికి మంచివాళ్లుగా నటిస్తూ, ఆత్మవంచన చేసుకోవడం ప్రమాదకరం.

మన ఆయుష్షు స్వల్పం. పైగా అనిశ్చితం. ఈ కొద్దికాలంలో ఎదుటి వారికి ఉప యోగపడే పనులు చేయాలి. ఆ పనులు ఆత్మ సంతృప్తినివ్వాలి తప్ప గుర్తింపు కోసం ఆరాటపడకూడదు. వృత్తి, ప్రవృత్తుల రీత్యా నువ్వు ఎవరైనా కావచ్చు. కానీ సమాజా నికి ఏం చేశావనేది ముఖ్యం. చేసిన మంచి పనులు పదిమందికి తెలవొచ్చు కానీ కేవలం పదిమందికీ చెప్పుకోడానికే ఏదీ చేయకూడదు.

మరణానంతర జీవితం, బంగారు కొండపై పేరుండటం... కేవలం నమ్మకం. ఇక్కడ ఉన్నంత కాలం గొప్పగా బతకడం మాత్రమే మన చేతుల్లో, చేతల్లో ఉంటుంది. ఈ క్షణమే మనది అనుకుని తృప్తిగా ప్రయోజనకరంగా బతకడమే మన పేరుకు సార్థకత.

ప్రాంజలి ప్రభ.. 03-04-2026

"సమయోచిత తెలివి, శరణాగతితో బ్రతికి బయట పడ్డ మహామంత్రి… మహాన్నత మంత్రి " 

~~ ఒకానొక కాలంలో ఒక రాజు… తన రాజ్యంలో తప్పు చేసిన వారికి ఉరి శిక్ష బదులు, కోర్టియర్స్ సమక్షంలో పులులు గల ఫెన్సింగ్ లోకి విసిరివేసేసేవారు. అవి వారిని చంపి తినేవి.

~~ ఒకసారి, అతని మహామంత్రి ఒక చిన్న తప్పు చేస్తాడు. ఆ తప్పుకు అతనికి మరణదండన విధించబడుతుంది.

~~ ఆ మంత్రి తన తప్పును గ్రహించి, అలాంటి తప్పు మరోసారి చేయనని, రాజు పాదాల మీద పడి, తన తప్పును మొదటి తప్పుగా గ్రహించి, క్షమాభిక్ష పెట్టమని ప్రాధేయపడతాడు.

~~ అనుమతించని రాజుతో,, కనీసం ఒక నెల జీవిత బిక్ష పెట్టమని వేడుకొంటాడు. కనికరించిన రాజు అతనిని మంత్రి పదవి నుంచి వెళ్ళగొట్టి పంపించి వేస్తాడు.

~~ సమయోచిత తెలివిగలిగిన ఆ మహామంత్రి వర్యులు, రాజస్థానము వదిలి, పులుల శాలలో, వాటికి పెంపక కారుడికి సహాయకుడిగా చేరి ఆ పులులకు పెంపకదారుడిగా స్నానం చేయించడం, ఆహారం పెట్టడం, వాటి ప్రక్కనే జీవించడం ప్రారంభిస్తాడు. అనతి కాలంలోనే అవి తమవాడిగా భావిస్తాయి..

~~ నెల రోజుల గడువు పూర్తయి, శిక్ష రోజు మొదలయింది. చుట్టూ ఆస్థాన ఉద్యోగులు, సామంతులు, రాజు, రాణి వారి పరివారము చూస్తుండగా ఆ మంత్రిని పులల ఫెన్సింగ్ లో విసరి వేస్తారు. పులులను బోనుల నుంచి వదలుతారు.

~~ పులుల బోనుల నుంచి వదిలినప్పుడు, అవి మంత్రిని చంపకుండా, స్నేహపూర్వకంగా రాసుకుని, నాకడం మొదలుపెట్టాయి. రాజు, రాణి, కోర్టియర్స్ అందరూ ఆశ్చర్యపోయారు.

~>> మంత్రి వినమ్రంగా రాజును ఉద్దేశించి:

~ "రాజా… ఒక నెల సేవలందించిన నన్ను పులులు క్షమించగా, జీవితాంతం మీకు సేవలందించిన నన్ను మీరు క్షమించకపోవడం న్యాయమా?" అని శరణాగతి కోరాడు.

~ రాజు అతని తెలివి, సహనం, వినయానికి అచ్చెరువొంది, తిరిగి రాజాస్థానంలో చేర్చుకున్నాడు.

🌟 ఈ కథలోని ప్రేరణ

>> తప్పును అంగీకరించడం – తప్పు చేసినప్పుడు దాన్ని దాచకుండా అంగీకరించడం మొదటి విజయం.

>> సమయోచిత తెలివి – కష్టసమయంలో కొత్త మార్గం కనుగొనడం జీవన రక్షణ.

>> సహనం + సేవాభావం – క్రూర జంతువులనైనా స్నేహితులుగా మార్చగల శక్తి.

>> వినయం + సత్యం – రాజును కదిలించిన అసలైన ఆయుధం.

>> పునరావకాశం – నిజాయితీ, తెలివి, వినయం ఉంటే జీవితంలో తిరిగి అవకాశాలు వస్తాయి.

ప్రాంజలి ప్రభ.. 02-04-2026

తండ్రి ఆలోచన ☘ ప్రగతికి పునాది ☘

 "ఓయ్..రూమ్ లో నుండి వెళ్ళేటప్పుడు ఫ్యాన్ ఆపాలని తెలీదా..?" కరకుగా ఉన్న నాన్న గొంతు విని..స్విచ్చాఫ్ చేసి వచ్చా.

"డ్రాయింగ్ రూమ్ లో ఎవరూ లేకపోతే టీవీ దేనికి..అది కూడా ఆఫ్ చేయమని చెప్పాలా ప్రత్యేకంగా..?" మళ్ళీ అదే గొంతు

విసురుగా టీవీ ఆఫ్ చేసి టేబుల్ పై ఉన్న ఫైల్ తీసుకుని..బైటకి నడిచా..

ఎందుకిలా అవుతున్నాడు నాన్న..ప్రతిదానికి కోప్పడటం,చిరాకు.,అసహనం..ఇంత చిన్న విషయాలక్కూడా పెద్దగా అరవడం.తానే ఫ్యాన్,టీవీ స్విచ్చాఫ్ చేయొచ్చుగా..నన్నే పురామయించడం దేనికి..చాదస్తం ఎక్కువౌతుంది ఈమధ్య.

ఇక నా వల్ల కాదు..ఈ అసహనం భరించడం..ఎలా అయినా ఇల్లు వదిలి పోవాల్సిందే..ఈయన గారి బాధ నుండి విముక్తి పొందాల్సిందే.

ఈరోజు నాకు ఇంటర్వ్యూ ఉంది..లేటౌతున్నా అనే ఇంగితజ్ఞానం కూడా లేకుండా తిట్టి పోస్తున్నాడు..

దేవుడా..ఎలాగైనా ఈ ఉద్యోగం వచ్చేటట్లు చూడు..ఎలాగోలా ఇంటి నుండి బైటపడాలి.లేపోతే ఇంకా నాన్న విసుగు,కోపం,చిరాకు ఇంకొన్నాళ్లు భరిస్తే..పిచ్చెక్కక తప్పదు..మనసులో ఫ్రస్ట్రేషన్ తన్నుకొచ్చేస్తుంది నాకు.

అంతలా టార్చర్ చేస్తున్నాడు నాన్న.సంపాదన లేదు.,ఇల్లు వదిలి బైటకు పోలేనని అలుసు.

ఎదడిగినా..ఇప్పుడొద్దు,తర్వాత చూద్దాం..నాన్చడం తప్ప ఇంకేం తెలీదు.ఏదో ఈరోజు ఓ 500 ఇచ్చాడు ఇంటర్వ్యూ అని.

బస్ కోసం వెయిట్ చేశా..రావట్లే..ఇక లాభం లేదని ఆటోలో బయల్దేరి..సరైన సమయానికే చేరుకున్నా.

పెద్ద భవనం..గేట్ దగ్గర ఎవరూ లేరు అడ్డదిడ్డంగా ఉన్న గేట్ ను దాటి పొందిగ్గా మళ్ళీ చేరవేసా..లోన భవనం వరకు మంచి రహదారి..దారి చుట్టూ పూల మొక్కలు..డీసెంట్ గా ఉంది..మొక్కలకు నీళ్లుపోసే పైపు రహదారిపై పడి నీళ్ళన్ని పోతున్నాయి..మాలి ఎక్కడ చచ్చాడో..చుట్టుపక్కల లేదు..చిరాగ్గా పైపుని తీసి మొక్కల పక్క పెట్టి ముందుకి నడిచా..

రిసెప్షన్ లో ఎవరూ లేరు..ఒక బోర్డ్ తప్ప.అందులో 3వ అంతస్తులో ఇంటర్వ్యూ అని రాసుంది.తడిగా ఉన్న బూటుకాళ్ల ప్రింట్స్ చూస్తూ మీదకి వెళ్లబోయి ఆగా..డోర్ మేట్ పక్కనే తిరగేసి పడుంది..ఆప్రయత్నం గా దాన్ని సరిచేసి బూట్లు దానిపై తుడిచి..పై అంతస్థులకి వెళ్ళా.

ఇంటర్వ్యూ రూమ్ హడావిడిగా ఉంది.చాలా మంది వచ్చారు..రెండు సెక్షన్లలో కూచున్నారు..ఒక సెక్షన్ ఖాళీ అయింది..రెండో సెక్షన్లో కూర్చున్న నాకు..ఖాళీ అయిన సెక్షన్లో ఫ్యాన్లు తిరుగుతూ కనిపించాయి..చెవిలో జోరీగలా..నాన్న సౌండ్..

చిరాగ్గా ఫ్యాన్ల స్విచ్ఛాఫ్ చేసి కూర్చున్నా.

ఒక్కొక్కరే బాస్ రూమ్ లోనికెళ్లి అటునుంచి ఆటే వెళ్తున్నారు..ఇంటమందిలో నేను సెలెక్ట్ కావడం కల్ల అని ముందే డిసైడ్ అయిపోయానేమో..టెన్షన్ లేదు..చిరాకు తప్ప.

ఇంతలో నా టర్న్ రానే వచ్చింది..లోపల సూట్లలో నలుగురు కూర్చుని లాప్టాప్ లో ఏదో సీరియస్ గా చూసుకుంటున్నారు..

నన్ను కూర్చోమని కూడా అసలే..సర్టిఫికెట్స్ ఫైల్ అందించినా తీస్కోలే..ఒకాయన పేరడిగాడు అంతే..ముక్తసరిగా చెప్పా..రెండో ఆయన చెప్పాడు.."యువర్ ఇంటర్వ్యూ ఈస్ ఓవర్..యూ కెన్ గో"

కోపం నషాలానికి అంటుతున్న వేళ..మూడోవ్యక్తి ఒక కవర్ అందించి చెప్పాడు.."కంగ్రాట్స్..యూ ఆర్ ఇన్..ఇది మీ అపోయింట్మెంట్ ఆర్డర్."

నిష్చేస్తుడైన నేను.. ఆప్రయత్నం గా ఆడిగేసా.."కానీ..మీరు నన్నేమీ అడగలేదు.."

నాలుగో వ్యక్తి తనముందున్న లాప్టాప్ నావైపు తిప్పి చూడన్నట్లు సైగ చేసాడు..అందులో ఉన్నది..నేనే..గేట్ ను పొందిగ్గా పెట్టడం నుంచి..పైప్.,డోర్ మాట్.,ఫాన్స్ స్విచ్ ఆఫ్ చేయడం..అన్నీ..సీసీకెమెరా రికార్డింగ్..

మొదటి వ్యక్తి చెప్తున్నాడు నెమ్మదిగా "మాకు qualifications తో పాటు మనిషికి ఉండాల్సిన కనీస బాధ్యతలు కూడా కావాలి..ఇవన్నీ ఇంటర్వ్యూలో ఒక భాగమే.అందులో మీరు నెగ్గారు."

ఆనందంతో నోట మాట రాలేదు..

బైటకొచ్చాక కాస్త తేరుకున్నా.

సడెన్ గా చెళ్లున కొట్టినట్టు ...నాన్న.,తన మాటలు గుర్తొచ్చాయి.అంటే ..నాన్న నన్ను బాధ్యతాయుతంగా ఉండడానికి ఇలా అంటుండేవాడా..ఎంత అపార్ధం చేసుకున్నా నాన్నా నిన్ను..కళ్ళంట నీళ్లు తిరిగాయి.

రాయిలాంటి నన్ను..అందమైన శిల్పంగా మార్చడానికి ఉలితో కొట్టిన దెబ్బలే అవి..నొప్పి ఫీల్ అయ్యానే తప్ప..నాలో వచ్చిన అందమైన మార్పు గమనించలేకపోయా.

అమ్మ తన ప్రేమతో లాలించి పెద్ద చేసి అమృత హృదయురాలుగా మదిలో నిలిస్తే..నాన్న తన ప్రేమని గుండెలో దాచుకుని కరకుగా నా భవిష్యత్తుని షేప్ చేస్తూ..తను మాత్రం నా దృష్టిలో గుండేలేని పాషాణంగానే గుర్తించబడుతున్నాడు.

అమ్మ ప్రేమను గ్రహించగలుగుతున్నాం..నాన్న ప్రేమ వేరెవరో చెప్తే.. గుర్తుచేస్తే గాని గ్రహించలేం.

బాల్యం లో నాన్నప్రేమ అనిర్వచనీయంగా..యవ్వనంలో విలన్ గా,శాడిస్ట్ గా..పోయిన తర్వాత గాని..మనల్ని మలచిన ఒక గైడ్ గా భావించగలమే తప్ప...నిజంగా అర్థం చేసుకోడానికి ఎప్పుడూ ప్రయత్నించం.

తండ్రి లేకపోతే కూతురు వద్ద నైనా తల్లి ఉండగలదు..కానీ తల్లి లేకపోతే తండ్రికి కూతురి వద్ద కూడా ఉండడానికి వీల్లేని దుస్థితి.

ఒంటరిగానే ఉండి...పో..వా..లి.

చనిపోయిన తర్వాత ఫోటోకి దండేసి..నమస్కారం పెట్టే బదులు..బ్రతికుండగానే తండ్రిని అర్థం చేసుకుని అతనిని నొప్పించ కుండా ఉండే 

మహానుభావులందరికీ....హృదయ పూర్వక అభినందనలు....

ప్రాంజలి ప్రభ సేకరణ.. 01-04-2026